کوکائین و تغییرات آن در اشکال ارائه و اعتیاد

در این فصل قصد دارد تغییرات کوکائین را در اشکال ارائه ، فرم های شیمیایی ، فارماکولوژی ، اشکال استفاده و زمینه های استفاده برای درک چگونگی تأثیر این عوامل بر اعتیاد به دارو نشان دهد. علاوه بر این ، بحث در مورد اثرات روانگردان مورد انتظار ، بر اساس اشکال مختلف استفاده ، امکانات درمانی و استراتژی های کاهش آسیب ممکن ، در این فصل صورت می گیرد. مهمتر از همه ، بحث ، حرکت بازگشتی افرادی را که از مواد مخدر سوء استفاده می کنند یا وابسته می شوند ، در نظر می گیرد. بنابراین ، نویسندگان در مورد این جنبه ها با استفاده از برخی موارد مفرد و مصور ، از مسیر بیوگرافی افراد در زمینه های خود در رابطه با مصرف ماده ، گفتمان می کنند و حرکت بازگشتی کاربر مواد مخدر را سقط می کنند.

کلید واژه ها

• کوکائین
• اشکال مولکولی
• اشکال ارائه
• اعتیاد
• رفتار

اطلاعات نویسنده

آنتونیو گومز د کاسترو نتو *

• دانشگاه فدرال پرنامبوکو ، برزیل

Magda da Silva figueiroa

• تالار شهر شهر رکوف ، برزیل

Renata Barreto Feandes de Almeida

• مرکز دانشگاه Unifavip/Wyden ، برزیل

Rossana Carla Rameh-de-albuquerque

• انستیتوی فدرال پرنامبوکو ، برزیل

Iandê dos Santos Gomes de Moura

• دانشگاه کاتولیک پرنامبوکو ، برزیل

Solange Aparecida Nappo

• دانشگاه فدرال سائوپائولو ، برزیل

*آدرس همه مکاتبات با: [email protected]

1. مقدمه

کوکائین یکی از داروهای غیرقانونی در جهان است. تخمین زده می شود که 17. 1 میلیون نفر در جهان از این ماده استفاده می کنند [1]. این دارو یک آلکالوئید تروپان است که در برگهای گیاه Coca (اریتروکسیلوم Coca L.) یافت می شود ، که فقط در کشورهای آند رشد می کند [2]. از برگهای خشک گیاه کوکا ، خمیر کوکائین تولید می شود. این محصول دارای غلظت کوکائین بالایی است و می تواند به عنوان یک دارو مصرف شود یا برای تولید بسیاری از مشتقات کوکائین استفاده شود [3 ، 4].

بسیاری از اشکال ارائه کوکائین وجود دارد. تغییرات در این اشکال به دلیل تغییر در شکل شیمیایی مولکول کوکائین و همچنین در نحوه مصرف این دارو است. مولکول کوکائین می تواند به صورت مولکولی یا نمکی باشد. هر دو شکل شیمیایی دارای خواص شیمیایی فیزیکی متفاوتی هستند که بر نحوه خودآزمایی این دارو تأثیر می گذارد و در نتیجه توسط ارگانیسم متابولیزه می شود [5].

این دارو یک عمل تحریک کننده در ارگانیسم با پتانسیل ایجاد اعتیاد دارد [6]. کوکائین یکی از اصلی ترین مواد است که می تواند باعث آسیب جسمی بیشتر و وابستگی شیمیایی به کسی شود [7]. شدت اثرات ، وابستگی و هوس به شدت تحت تأثیر نحوه مصرف دارو قرار می گیرد.

استفاده اجباری ، علاوه بر وابستگی شیمیایی ، می تواند افراد را مستعد مشکلات بهداشتی کند و بر روابط بین فردی تأثیر بگذارد. نادر بسیاری از مصرف کنندگان مواد مخدر در تلاش برای به دست آوردن منابع برای ادامه استفاده از این دارو ، به عنوان فحشا و سرقت در معرض خطر و فعالیت های غیرقانونی قرار می گیرند [8 ، 9 ، 10].

با توجه به این جنبه های مصرف کوکائین ، و همچنین اعتیاد و سایر مشکلات ناشی از این بیماری ، وابستگی کوکائین باید به روشی چند مرکز و چند رشته ای که شامل دانش متنوع در زمینه هایی مانند شیمی ، داروسازی ، روانشناسی و علوم اجتماعی است ، مورد مطالعه قرار گیرد. وابستگی شیمیایی کوکائین یکی از سخت ترین آسیب شناسی ها برای درمان است و بحث در مورد این موضوع باید دائماً تأکید شود.

2. فرم های ارائه کوکائین

شکل خالص کوکائین دارای رنگ سفید مروارید است. به عنوان یک ترکیب قلیایی ضعیف ، می تواند با اسیدهایی که انواع زیادی نمک را تشکیل می دهند ترکیب شود. هیدروکلراید کوکائین (COC) اصلی ترین نمک رایج است. علاوه بر این ، انواع دیگری از نمک ها را می توان مانند سولفات ، نیترات ، بورات و سالیسیلات یافت. نمک های مختلف در حلال های مختلف در یک پسوند زیاد یا پایین حل می شوند. نمک COC قطبی است و در آب بسیار محلول است. با این حال ، شکل مولکولی کوکائین ، که به طور گسترده ای به آن پایه آزاد گفته می شود ، برعکس اشکال نمک است و عملاً در آب نامحلول است (شکل 1) [11 ، 12].

شکل 1.

ساختارهای شیمیایی کوکائین به شکل مولکولی (A) و فرم اصلی آن ، هیدروکلراید کوکائین (B).

اصطلاحات "خمیر کوکا" یا "خمیر کوکا خام" و "پایه کوکا" در رابطه با حضور اصل فعال مشابه هستند. با این حال ، آنها در مواد زاید شیمیایی مورد استفاده در استخراج برگهای کوکا تفاوت دارند. در حالی که "خمیر کوکا" هنوز مواد زاید زیادی دارد ، "پایه کوکا" از برداشت چنین زباله ها ناشی می شود. با این وجود ، این اصطلاحات به طور مشخص توسط مزارع Coca و تولید کنندگان مواد مخدر مورد استفاده قرار می گیرد [3 ، 13 ، 14].

پایه کوکا توسط مصرف کننده مواد مخدر دود می شود و این شکل مصرف در پرو در اوایل دهه 1970 آغاز شد و در همان دهه به کشورهای تولید کننده دیگر مانند کلمبیا و بولیوی گسترش یافت. پس از آن، مصرف مواد مخدر به سایر کشورهای آمریکای جنوبی از جمله مناطق مرزی برزیل با کشورهای تولیدکننده رسید. در کشورهای آند، پایه کوکا، هنگامی که به طور جداگانه دود می شود، "باسوکو" نامیده می شود، و در آرژانتین، این دارو "پاکو" نامیده می شود. هنگامی که دارو با تنباکو یا ماری جوانا دود می شود، به آن "گریمی" می گویند [3، 15].

مرلا از خمیر کوکا یا پایه کوکا مخلوط با کربنات سدیم (Na₂CO₃و اسید سولفوریک (H₂SO₄، در محلول آبی گرم شده با نفت سفید حل می شود. مرلا معمولاً با تنباکو یا ماری جوانا مخلوط می شود [16، 17].

کوکائین بیشتر به صورت پودر کریستالی، COC، یافت می شود که از طریق درمان با پایه کوکا با اسید هیدروکلریک (HCl) به دست می آید. در این شکل می توان آن را دود کرد، زیرا بخار نمی شود و با افزایش دما تجزیه می شود. معمولاً کوکائین توسط آسپیراسیون بینی یا به صورت خوراکی یا داخل وریدی تجویز می شود [17]. COC عبارات رایج بسیاری مانند "پودر"، "برف"، "کک"، "آرد" و غیره دریافت می کند. علاوه بر این، همه این اصطلاحات به دارو به عنوان پودر سفید، سنگ فرش شده و روشن اشاره می کنند که پس از پودر شدن با آنبا کمک تیغه آرایشگر یا کارت پلاستیکی، می توان آن را خرناس یا در آب رقیق کرد و با سرنگ و سوزن به صورت داخل وریدی تزریق کرد [18]. عمل تزریق کوکائین معمولاً در کشورهای آمریکای لاتین به عنوان اوج شناخته می شود [19].

Freebasing یک محصول مشتق از کوکائین است که از COC تبدیل شده به شکل مولکولی کوکائین تشکیل شده است. برای این کار، COC با یک محلول قلیایی مانند هیدروکسید آمونیاک (NH₄OH) یا بی کربنات سدیم (NaHCO₃) برای حذف HCl. این فرآیند نیاز به مخلوطی از دی اتیل اتر با آب تحت حرارت دارد. مواد تولید شده در لوله های بداهه خرد و دود می شوند. این شکل ارائه کوکائین معمولاً در مقیاس پایین برای استفاده شخصی ساخته می شود. به دلیل استفاده از دی اتیل اتر در فرآیند گرمایش، حوادث انفجاری رخ می دهد که باعث خطر جانی فرد سازنده دارو شده و منجر به عدم استفاده از این شکل از ارائه می شود [20].

کوکائین کراک را می توان با حذف دی اتیل اتر و افزودن NH از فری بیسینگ بدست آورد₄OH یا NaHCO₃و آب تحت گرمایش متوسط. در این شرایط ، کوکائین پس از تبخیر حلال در یک محصول تقریبا خالص رسوب می کند. فرآیند به دست آوردن کوکائین کرک نیز می تواند از COC ، COCA PASTE یا BASE COCA باشد. از COC ، این دارو در آب گرم یا در NH رقیق می شود₄OH یا NaHCO₃محلول هایی با برداشتن خلفی لایه رقیق کننده در انتهای فرآیند. از خمیر کوکا یا پایه کوکا ، این دارو با NAHCO گرم می شود₃محلول بدون برداشتن رقیق کننده های نهایی ، و در نتیجه داروی کم غلیظ و "خاک" کمتری ایجاد می شود [16 ، 21 ، 22]. نام "کرک" ناشی از سر و صدای ترک خوردگی است که این دارو در هنگام گرمایش تولید می کند. این دارو در لوله های بداهه ، قوطی های قلع یا لوله های پلاستیکی دودی می شود. کوکائین ترک نیز می تواند با ماری جوانا (ادغام شده یا "مزکادو") یا دخانیات ("pitilho") مخلوط شود [23 ، 24].

OXI یک نوع ارائه کوکائین است که توسط درمان خمیر کوکا با آهک (CAO) یا سیمان ، H به دست می آید₂SO₄، نفت سفید ، بنزین و سایر مواد. این دارو در لوله های بداهه یا مخلوط با دخانیات دودی می شود. اصطلاح "OXI" یا "اکسیده شده" به دلیل مشکوک به استفاده از عوامل اکسیدان به عنوان راهی برای از بین بردن ناخالصی ها در طی فرآیند اولیه ساخت دارو سرچشمه گرفته است. به نظر می رسد بین OXI و کوکائین ترک مربوط به الگوهای استفاده از آن وجود دارد. با این حال ، در حال آشکار شدن ناشناخته است [25].

"ویرادو" یا "پودر تبدیل شده" شامل تبدیل سنگ کوکائین ترک به یک پودر اضافه کردن اسید بوریک است (H₃BO₃). این مخلوط برای کمک به فرآیند گرم می شود و متعاقباً خنک و در پودر ساخته می شود که شبیه COC است."ویرادو" کوکائین به شکل نمک بورات است که توسط مخاط بینی جذب می شود [26].

در جدول 1 اشکال اصلی کوکائین ارائه شده در رابطه با اشکال شیمیایی و فرم های استفاده آن ارائه شده است ، و شکل 2 اشکال اصلی مصرفی ارائه را نشان می دهد.

میز 1.

اشکال اصلی ارائه کوکائین و اشکال شیمیایی آن و فرم های استفاده از آن.

شکل 2.

کوکائین بیشترین فرم های ارائه شده از ارائه. HCl = اسید هیدروکلریک ؛NH₄OH = هیدروکسید آمونیوم ؛نهو₃= بی کربنات سدیم ؛سد₂CO₃= کربنات سدیم ؛سخنرانی₂SO₄= اسید سولفوریک ؛سخنرانی₃BO₃= اسید بوریک ؛δ = گرمایش

3. مکانیسم های دارویی

سرعت جذب و حداکثر غلظت پلاسما به مسیرهای تجویز بستگی دارد که در آن خودآزمایی کوکائین رخ می دهد. این مسیرها می توانند خوراکی ، داخل وریدی ، داخل رحمی (خروپف) و تنفسی (دودی) باشند که دو مورد دوم است [27 ، 28].

کوکائین به شکل مولکولی آن از طریق جذب ریوی ، جذب سریعتر دارو را تقویت می کند. این منجر به ظاهر سریعتر و اثرات با شدت زیاد در کاربر دارو می شود ، در مقایسه با مسیر داخل وریدی. الگوهای جنبشی هر دو مسیر مشابه هستند. معمولاً ، اثرات مسیر دودی در 5-5 ثانیه رخ می دهد ، با حداکثر غلظت پلاسما 300-900 نانوگرم · میلی لیتر - 1. حداکثر شدت اثرات در تقریباً 3 دقیقه رخ می دهد ، تقریباً 5-10 دقیقه به طول می انجامد. مشاهدات این پدیده ها بسیار مهم است ، زیرا مصرف کوکائین در این مسیر می تواند در یک دوره بسیار کوتاه مصرف مواد مخدر به وابستگی منجر شود [29 ، 30 ، 31].

کارآیی عمل سیگار کشیدن در رابطه با در دسترس بودن مواد شیمیایی دارویی در بدن و در رابطه با سرعت و کمیت کوکائین در جریان خون در شرایط ایجاد اثر مورد نظر بستگی به تعدادی از عوامل دارد ، مانند میزان مواد مخدر سوخته ، درجه حرارت استفاده می شودبرای سوزاندن ، ظرفی که برای گرم کردن استفاده می شود و چگالش دارو در ظروف مورد استفاده برای سیگار کشیدن. میزان جذب زیاد است زیرا مساحت سطحی گسترده ریه ها بسیار عروقی است. هنگامی که کوکائین سیگار می کشد ، تشکیل آنهیدروسگونین متیل استر (AEME) رخ می دهد ، یک محصول جانبی تخریب حرارتی کوکائین ، که در ادرار از بین می رود و می تواند به عنوان یک نشانگر شیمیایی این نوع استفاده استفاده شود [32 ، 33].

تجویز داخل بینی که «خروپف» یا «کافونگار» نیز نامیده می شود، شامل چیدن نمک کوکائین به صورت ردیفی روی سطح صاف، در هر ردیف با تقریباً 10 تا 30 میلی گرم است، که به گونه ای تنفس می شود که جذب از طریق مخاط بینی انجام می شود. استفاده از کوکائین از این طریق یا از طریق مخاط دهان، جذب را از طریق غشای نازوفارنکس، با نرخ جذب پایین به دلیل خاصیت منقبض کننده عروق، تسهیل می کند. تجویز از این طریق به دلیل سرعت جذب آهسته، سطوح پلاسمایی کمتری را برای مدت طولانی تری تولید می کند. تقریباً 20 تا 30 درصد از داروی تجویز شده جذب می شود. حداکثر غلظت پلاسما به طور متوسط 30 دقیقه پس از تجویز دارو رخ می دهد و به دلیل تفاوت در اثربخشی فنی آسپیراسیون و بلع جزئی دوز است. این امر علاوه بر ویژگی های فردی هر کاربر، سطوح مختلفی از انقباض عروق مخاطی و امکان تبدیل زیستی در خود مخاط را ایجاد می کند [17]. اگرچه اثرات آهسته ظاهر می شوند، اما اندازه آن با مسیر داخل وریدی قابل مقایسه است. دوزهای تقریباً 0. 4 mg/kg-1 از وزن بدن (30-40 mg) با حداکثر غلظت پلاسمایی 50 ng·mL-1 همراه است، در حالی که دوزهای مربوط به 1-2 mg·kg-1 با 100- مرتبط است. 200 نانوگرم در میلی لیت ر-1 [29، 30].

راه خوراکی نیز از نظر پایداری شیمیایی دارو و فراهمی زیستی موثر است. تقریباً پس از 30 دقیقه، زمانی که پلاسما تشخیص داده نمی شود، جذب دستگاه گوارش به سرعت اتفاق می افتد و حداکثر غلظت پلاسما معمولاً بین 45 تا 90 دقیقه رخ می دهد. تأخیر در جذب خوراکی، نسبت به آنچه در داخل بینی رخ می دهد، به دلیل یونیزه شدن کوکائین در محیط اسیدی معده است و تأخیر در رسیدن به محیط پایه روده کوچک، ناحیه ای که فرم مولکولی در آن غالب است، منجر به نرخ جذب بالاتر می شود.[34، 35، 36].

شروع اثر کوکائین تزریقی حدود 30 تا 45 ثانیه پس از مصرف است."اوج"، همانطور که این شکل استفاده شناخته می شود، اثری به نام راش یا "باک" ایجاد می کند [12]. برای تزریق کوکائین معمولاً در آب رقیق شده و برای تسهیل حل شدن حرارت داده می شود یا برای جلوگیری از ناخالصی روی پنبه فیلتر می شود. این مسیر از مرحله جذب و از اثر عبور اول کبدی عبور نمی کند. بنابراین، کوکائین موجود در جریان خون تقریباً 100 درصد است که به دوزی 20 درصد کمتر از دوز مصرف شده یا خرخره نیاز دارد. مدت زمان اثرات حدود 20 دقیقه است [37، 38].

در دسترس بودن فراهمی زیستی کوکائین دودی تقریباً 70 ٪ به دلیل تلفات 30 ٪ تجزیه حرارتی یا تراکم در ظروف مورد استفاده برای این منظور است [15]. فراهمی زیستی داخل بینی در محدوده 60-80 ٪ گزارش شده است. اگرچه تاخیر در جذب این مسیر وجود دارد ، اما از بین رفتن نسبتاً پایین است [37].

از آنجا که کوکائین یک ماده لیپوفیلی است ، می تواند به راحتی از سد خونی مغزی (BBB) عبور کند ، و داده های تجربی نشان می دهد که این دارو توسط چربی ها گرفته می شود و در نتیجه در سیستم عصبی مرکزی (CNS) جمع می شود [39]. انتقال جفت و ترشح شیر وجود دارد. انتقال جفت به دلیل خاصیت لیپوفیلیک دارو دارای خصوصیات حمل و نقل منفعل است [40]. حضور کوکائین همچنین ممکن است بدون در نظر گرفتن مسیر تجویز مورد استفاده در مایع منی مواد مخدر اتفاق بیفتد [41].

پارامترهای جنبشی و نیمه عمر پلاسما از بین بردن (T½) برای کوکائین با توجه به مسیر دولت متفاوت است. برای مسیر خروپف ، T½ حدود 50-78 دقیقه است. برای مسیر دودی ، حدود 38-58 دقیقه است و برای مسیر داخل وریدی حدود 40-67 دقیقه است [20 ، 34 ، 37].

دوزهای تفریحی کوکائین منجر به افزایش موقت در غلظت نورآدرنالین (NA) و دوپامین (DA) با کاهش بعدی به زیر مقادیر طبیعی می شود. این تغییرات در این غلظت انتقال دهنده عصبی به ترتیب به حالت های سرخوشی و افسردگی که توسط مصرف کنندگان مواد مخدر تجربه می شود مرتبط است [28 ، 30].

مکانیسم اصلی عمل کوکائین در CNS مسدود کردن بازگرداندن DA در شکافهای سیناپسی است ، به دلیل اتصال کوکائین به سایت های حمل و نقل دوپامین. تجمع دوپامین در گیرنده های پس سیناپسی D1 و D2 به نظر می رسد مکانیسم پاتوفیزیولوژیک است که از طریق آن سرخوشی رخ می دهد. نتیجه تجمع انتقال دهنده عصبی القاء گیرنده های پیش سیناپسی ، ناشی از مکانیسم خود تنظیم و کاهش متعاقباً انتقال دهنده عصبی است. به طور مشابه ، به نظر می رسد تحریک آدرنرژیک با همان مکانیسم اتفاق می افتد ، و در نتیجه استفاده مزمن از کوکائین ، هر دو سدیم و دا در مغز به طور قابل توجهی کاهش می یابد. کاهش DA در مغز ممکن است منجر به ناهنجاری های مسیرهای دوپامینرژیک شود و منجر به عوارض روانپزشکی مانند افسردگی و اختلال دو قطبی شود [42 ، 43 ، 44]. گیرنده D2 در غلظت بالاتر در جسم مخطط و هسته وجود دارد و تحریک آن با رفتار روانی همراه است [45 ، 46 ، 47].

4- اثرات کوکائین

چندین اثر مورد انتظار برای فردی که کوکائین مصرف می کند وجود دارد. شایع ترین عوارض عبارتند از کاهش اشتها، افزایش فشار خون، حالت تهوع، اضطراب و/یا پارانویا. مهم است که به یاد داشته باشید که چنین اثراتی مطابق با تکینگی فرد است.

اثرات روانگردان کوکائین از افزایش فعالیت عصبی DA و NA ناشی می شود و مسیر پاداش مغز را تحریک می کند. مسدود کردن بازجذب دوپامین، غلظت این انتقال دهنده عصبی را در شکاف سیناپسی افزایش می دهد و احساس لذت شدیدتری ایجاد می کند [48، 49]. شدت لذت به حدی است که توصیف آن دشوار است [50].

اثرات روانی ناشی از مصرف کوکائین به دو صورت متمایز رخ می دهد و همیشه در یک توالی ظاهر می شود. در ابتدا، اثرات مثبت کوکائین، به عبارت دیگر، احساس لذت، به دلیل افزایش غلظت DA و NA رخ می دهد. این احساسات با اثرات منفی یا احساسات ناخوشایند مانند پارانویا به دلیل کاهش DA و NA جایگزین می شوند. اثرات مثبت سریعتر ظاهر می شوند و شدت آنها را تا ظهور اثرات منفی کاهش می دهند [49، 50، 51].

پارانویا به دلیل مصرف کوکائین، به ویژه در شکل دودی آن، کراک، یک احساس دائمی است. پارانویا مسئول بیشتر درگیری هایی است که در بین مصرف کنندگان کراک مشاهده می شود. این پارانویا نتیجه استفاده شدید است که در آن استنشاق مقادیر زیاد باعث تحریک احساسات، لرزش و نگرش های عجیب و غریب می شود [52]. این حالت به صورت یک بی قراری دائمی، معمولاً همراه با احساس ترس در مصرف کنندگان مواد مخدر، که شروع به تماشای محل مصرف مواد مخدر می کنند، نشان می دهد که نسبت به یکدیگر و نسبت به افرادی که در آن نزدیکی هستند، بی اعتمادی زیادی می کنند، ظاهر می شود [53].

در یک مطالعه قوم نگاری، که در شهر سائوپائولو-برزیل انجام شد، حس «تابش» برای شرکت کنندگان در تحقیق توصیف شد."تابش" به معنای اختلاف، بی اعتمادی، ترس در صحنه مصرف کراک است. شکستن عمل متقابل، دزد، خیانت، سوء استفاده از امانت و بی احترامی است [54].

ترکیبی از اثرات دارویی و اجتماعی-فرهنگی شناسایی شده در مصرف کراک، خطری را که این مصرف کنندگان مواد مخدر می توانند متحمل شوند، تعیین می کند. کراک باعث ایجاد حالت اکستازی کوتاه مدت می شود که یکی از ویژگی های اصلی خطر اعتیاد آن است. مصرف مداوم اجباری می شود و نیاز به دریافت دارو جایگاه مهم تری نسبت به خانواده، شغل، روابط اجتماعی، مراقبت از خود و غیره می گیرد. مواد مخدر، همراه با غیرقانونی بودن این عمل (و عواقب آن در طرد بیشتر مصرف کنندگان)، به شیوع مصرف اجباری در بین مصرف کنندگان کراک اشاره دارد [55].

این توانایی کراک برای ایجاد یک چارچوب اعتیاد تقریباً آنی همیشه به عنوان حقیقتی غیرقابل انکار ذکر شده است. اگرچه این اطلاعات به طور گسترده منتشر شده است، اما هرگز از نظر علمی آزمایش نشده است. مشخص شد که در مقایسه با اعداد استفاده نادرست از COC، مصرف کنندگان کراک درصد بیشتری از عود در مصرف دارند. این رابطه ممکن است با این واقعیت مرتبط باشد که کراک در جوامع فقیر در دسترس تر است، جایی که COC از نظر اقتصادی مقرون به صرفه نیست [48]. جدول 2 مشکلات اصلی سلامتی را نشان می دهد که مصرف کنندگان کوکائین می توانند در کوتاه مدت و بلند مدت ایجاد کنند.