IAS 36 اختلال در دارایی

اصل اصلی IAS 36 این است که دارایی نباید در صورتهای مالی با بیش از بالاترین مبلغی که از طریق استفاده یا فروش آن بازیابی می شود ، حمل شود. اگر مقدار حمل بیش از مبلغ قابل بازپرداخت باشد ، دارایی به عنوان اختلال توصیف می شود. نهاد باید میزان حمل دارایی را به میزان قابل بازیابی آن کاهش دهد و ضرر اختلال را تشخیص دهد. IAS 36 همچنین در مورد گروه هایی از دارایی که به صورت جداگانه جریان نقدی تولید نمی کنند (معروف به واحدهای تولید نقدی) است.

IAS 36 در مورد کلیه دارایی ها اعمال می شود به جز مواردی که استانداردهای دیگر به اختلال در آن می پردازند. استثنائات شامل موجودی ها ، دارایی های معوق مالیاتی ، دارایی های ناشی از مزایای کارمندان ، دارایی های مالی در محدوده IFRS 9 ، دارایی سرمایه گذاری با ارزش منصفانه ، دارایی های بیولوژیکی در محدوده IAS 41 ، برخی از دارایی های ناشی از قراردادهای بیمه و غیردارایی های فعلی که برای فروش برگزار می شود.

مقدار قابل بازیابی دارایی های زیر در دامنه IAS 36 باید هر سال ارزیابی شود: دارایی های نامشهود با عمر مفید نامشخص. دارایی های نامشهود هنوز برای استفاده در دسترس نیست. و حسن نیت در یک ترکیب تجاری به دست آورد. مقدار قابل بازپرداخت دارایی های دیگر فقط در مواردی ارزیابی می شود که نشانه ای از اختلال در دارایی وجود داشته باشد. مبلغ قابل بازیابی بالاتر از (الف) ارزش منصفانه هزینه کمتر برای فروش و (ب) ارزش استفاده است.

ارزش منصفانه هزینه های کمتر برای فروش ، قیمت فروش طول بازو بین احزاب مایل به آگاه است که هزینه دفع کمتر است.

ارزش استفاده از دارایی ، جریان های نقدی آینده مورد انتظار است که دارایی در شرایط فعلی خود تولید می کند ، با تخفیف برای ارزش ارائه شده با استفاده از نرخ تخفیف مناسب. بعضی اوقات ، مقدار استفاده از دارایی فردی قابل تعیین نیست. در این حالت ، مبلغ قابل بازیافت برای کوچکترین گروه دارایی که جریان های نقدی مستقل (واحد تولید نقدی) ایجاد می کند ، تعیین می شود. این که آیا حسن نیت مختل شده با در نظر گرفتن میزان قابل بازپرداخت واحد (های) تولید نقدی که به آن اختصاص می یابد ، ارزیابی می شود.

ضرر اختلال بلافاصله در سود یا ضرر (یا در درآمد جامع در صورت کاهش ارزیابی مجدد تحت IAS 16 یا IAS 38) به رسمیت شناخته می شود. مبلغ حمل دارایی (یا واحد تولید نقدی) کاهش می یابد. در یک واحد تولید نقدی ، ابتدا حسن نیت کاهش می یابد. سپس دارایی های دیگر کاهش می یابد. هزینه استهلاک (استهلاک) در دوره های آینده تنظیم می شود تا مبلغ حمل شده دارایی را در طول عمر مفید باقی مانده آن اختصاص دهد.

ضرر اختلال در حسن نیت هرگز برعکس نمی شود. برای سایر دارایی ها ، هنگامی که شرایطی که باعث ضرر اختلال شده است به طور مطلوب برطرف شود ، ضرر اختلال بلافاصله در سود یا ضرر معکوس می شود (یا در درآمد جامع اگر دارایی تحت IAS 16 یا IAS 38 ارزیابی شود). در صورت وارونگی ، مبلغ حمل دارایی افزایش می یابد ، اما بالاتر از مبلغی که بدون از دست دادن اختلال قبلی بوده است ، نیست. استهلاک (استهلاک) در دوره های آینده تنظیم می شود.

سابقه استاندارد

در آوریل 2001 ، هیئت مدیره بین المللی استانداردهای حسابداری (هیئت مدیره) IAS 36 اختلال در دارایی را تصویب کرد ، که در ابتدا توسط کمیته بین المللی استانداردهای حسابداری در ژوئن 1998 صادر شده بود. این استاندارد تمام الزامات مربوط به چگونگی ارزیابی قابلیت بازیابی دارایی را تلفیق می کند. این الزامات در املاک IAS 16 ، کارخانه و تجهیزات ، ترکیبات تجاری IAS 22 ، IAS 28 حسابداری برای همکاران و IAS 31 گزارش مالی از منافع در سرمایه گذاری های مشترک موجود بود.

هیئت مدیره IAS 36 را در مارس 2004 به عنوان بخشی از مرحله اول پروژه ترکیبات تجاری خود تجدید نظر کرد. در ژانویه سال 2008 ، هیئت مدیره دوباره IAS 36 را به عنوان بخشی از مرحله دوم پروژه ترکیبات تجاری خود اصلاح کرد.

در ماه مه 2013 IAS 36 با افشای مبلغ قابل بازیابی برای دارایی های غیر مالی اصلاح شد (اصلاحات در IAS 36). این اصلاحات مستلزم افشای اطلاعات در مورد میزان قابل بازیابی دارایی های مختل شده است ، اگر این مبلغ براساس ارزش منصفانه هزینه های دفع و افشای اطلاعات اضافی در مورد آن اندازه گیری ارزش منصفانه باشد.

سایر استانداردها اصلاحات نتیجه گیری جزئی در IAS 36 را انجام داده اند. آنها شامل صورتهای مالی تلفیقی IFRS 10 (صادر شده در مه 2011) ، IFRS 11 ترتیب مشترک (صادر شده مه 2011) ، IFRS 13 اندازه گیری ارزش منصفانه (صادر شده در مه 2011) ، IFRS 9 ابزار مالی (ابزار مالی IFRS 9 (حسابداری پرچین و اصلاحات در IFRS 9 ، IFRS 7 و IAS 39) (صادر شده در نوامبر 2013) ، IFRS 15 درآمد حاصل از قراردادها با مشتریان (صادر شده در مه 2014) ، کشاورزی: کارخانه های تحمل (اصلاحات در IAS 16 و IAS 41) (صادر شده در ژوئن 2014) ، IFRS 9 ابزار مالی (صادر شده در ژوئیه 2014) ، قراردادهای بیمه IFRS 17 (صادر شده در ماه مه 2017) ، اصلاحات در ارجاع به چارچوب مفهومی در استانداردهای IFRS (صادر شده مارس 2018) و اصلاحات در IFRS 17 (صادر شده در ژوئن 2020).